بيتابم، بيتاب ... بيتاب اينكه كدوم آغوش و بغل چه زماني مأمنم ميشه و توش آروم ميگيرم. اينكه كدوم مردونگي، زنونگيم رو تا اوج، تا رهايي پيش ميبره و من مغرور از زن بودنم ميتونم همه ي بهونه هام رو دور بريزم و بيرحمي رو از ياد ببرم ... راستي براي زن بودن چقدر مردونگي لازمه؟

سحرگاهان که شبنم آیتی از پاک بودن را به گلها هدیه می بخشید

در آن محراب پاکش من برایت آرزو کردم

خوب بودن، خوب زيستن، خوب ماندن را.

انگار نمیخوای باور کنی خیلی چیزا تغییر کرده ... انگار می خوای تو قوی تر از من باشی ... انگار میترسی همه چیز خواب و رؤيا باشه ... انگار مي خواي بگي با بهونه و بي بهونه سالهاست كه از خودمون غافل مونديم...

یه بوس کوچولو که پر از شیطنت و بی قراریه. اومده اينجا تا بهونه اي پيدا كنه براي آرامش.