آرزو می کنم همیشه سرمست از باده ء روزگار باشی ...

شما چه مي دونين

با دل پا تو خون گذاشتن و بي دل بيرون اومدن، يعني چي؟! ...

هرگز نمی دانیم که می رویم

وقتی روانه ایم

در به شوخی می بندیم

سرنوشت در پی ما می آید

و کلون در را می اندازد

و ما را دیگر دیداری نیست

"امیلی دیکنسون"

پیر اگر باشم چه غم، عشقم جوان است اي پري

وين جواني هم هنوزش عنفوان است اي پري

هر چه عاشق پيرتر، عشقش جوانتر اي عجب

دل دهد تاوان، اگر تن ناتوان است اي پري

پيل ماه و سال را پهلو نمي كردم تُهي

با غمت پهلو زدم غم پهلوان است اي پري

هر كتاب تازه يي كز ناز داري خود بخوان

من حريفي كهنه ام، درسم روان است اي پري

پ.ن: هی میگی ليلا برو دنبال فلان شعر بگرد. هي ميگي ميخوامش. نتيجه اين ميشه ديگه. شعرت كه پيدا نشد هيچ، هواي شعر و شاعريم اومد حسابي.

هیچ چیز به اندازه فقر، روح آدمی را به تباهی و فساد نمی کشاند ...

پ.ن۱ : کدوم فقر؟ مالی یا احساسی؟!!

پ.ن۲ : شاه آمفاكتوس و ميناي عزيزم مرسي به خاطر لطف و توجهتون.

بعضی وقتا محبت جوانه کوچکی است که نیاز به زمان داره تا شکوفا بشه ...

مرد کلمه را کشف کرد و مکالمه را اختراع کرد.

زن مکالمه را کشف کرد و شایعه اختراع شد!

مرد قمار را کشف کرد و کارتهای بازی را اختراع کرد.

زن کارت های بازی را کشف کرد و جادوگری اختراع شد!

مرد کشاورزی را کشف کرد و غذا اختراع شد.

زن غذا را کشف کرد و رژیم غذایی را اختراع کرد!

مرد دوستی را کشف کرد و عشق اختراع شد.

زن عشق را کشف کرد و ازدواج را اختراع کرد!

مرد تجارت را کشف کرد و پول را اختراع کرد.

زن پول را کشف کرد و «خرید کردن» اختراع شد!

از آن به بعد مرد چیزهای بسیاری را کشف و اختراع کرد

ولی زن همچنان مشغول خرید بود!

برگرفته از ماهنامه سیمرغ (ماهنامه داخلی رستوران بزرگ حاج حسن در ساری)

پ.ن: حالا چه انتظاری میشه از نویسنده ء این طنز داشت؟!

بدان که ناراحتی ها و ناملایمات هم بخشی از زندگی هستند. ممکن است دیگران ناراحت ات کنند و از تو انتظارات گوناگون داشته باشند، اما تو نيز از ديگران متوقع هستي، مگر نه؟ تو نيز بارها ديگران را ناراحت كرده اي. اگر در زندگي مشكلي داري با آن مقابله كن و با مشكلات روبرو شو. اغلب مردم تمايلي به روبرو شدن با مشكلات ندارند.

                                                                                                                    "  آنتوني رابينز "

از صبا پُرس كه ما را همه شب تا دم صبح

بوي زلف تو همان مونس جانست كه بود

كشته ي غمزهء خود را به زيارت درياب

زانكه بيچاره همان دل نگرانست كه بود

امشب هواي تو در سر دارم. امشب به سفرهاي جادو زده ء خيال دست ميزنم. امشب رو به ياد تو به صبح ميرسونم تا با طلوع خورشيد اوليني باشم كه بهت ميگم:

گرماي زندگيم؛ تولدت مبارك!