شده هيچ

تا بي هيچ پرسشي

با امروز باشي

        و با من         - بي‌ديروز يا به فكر فردا -

براي چه بايد

در انتظار رويش سبزه‌ها باشم هميشه       - و حتّي به فكر بهار -

براي چه امروزِ سراسر سپيدِ سردِ لرزه بر اندامِ پر درد را به لذّتي

  - حتّي كوتاه -

                  نچشم در حضور تو

كه شايد فردا     - زبانم لال -

        بي‌حضور تو خوش باشم كنار بهار و سبزه‌هاي نوروز؟!

چرا اگر ياد ياري هست

        هم امروز نباشد

براي چه هر روز و هميشه

        در فكر خود بسازم تصويري از ذهن يار و ياد بهار

                  و ... هِي هِي هِي تكرارِ اي كاش و اي كاش و اي كاش!

چرا ياد نگرفته باشم

        دوست داشته باشم اين لحظه و حال را

و بارها شنيده‌ باشم از خود:

           بي‌ديروز و بي‌نگاه فردا

                    با امروز نميتوانم بود

كاشكي، كاشكي نبود اين همه كار و بار و تكرار

اي كاش - هميشه فقط امروز بود -

          يك لحظه آرامش بود و ...

                    بوسه‌اي كوچك از لبهاي يار

                           نه اين همه بار

                                كه فقط

                                                يك بار!

وقتی چاره ای نیست، همه چيز خوب است ...

نميدونم حواست هست دوستيمون چه جوري شروع شد؟ يادته؟ تو ليست مسنجرم يه آيدي جديد بود و من در پي كل كل با تو كه چي ميگي، تو ديگه از كجا پيدات شده و تو پي اينكه بيخود التماس نكن نميام بگيرمت و چه شيرين بود شيطنتاي من و تو و شب بيدار موندناي تا صبح و در نهايت دلبستگيمون. اينكه چطور همديگه رو نديده، عاشقت شدم و تو دوستم داشتي هنوزم جاي سؤاله و من فقط به دوست داشتنت فكر ميكردم. حواست هست كه حتي وقتي تو خواب شيرينم بودم بيدارم ميكردي كه: "مردم اينقدر به مانيتور زل زدم. بسه ديگه. بيدار شو. دلم برات تنگ شده ..." و زندگي من كه تماماً پاي مانيتور بود در كنار تو. و چه زود حسوديهاي زنونه ام گل كرد و ديوونت شدم و چه دير فهميدي ... اصلاً فهميدي با من چه كردي؟ به چي فكر ميكردي كه اونطور سرگردونم كردي و من چه ساده دلانه درانتظار ديدنت بودم. قرار بود بياي ايران. ميگفتي: "ديگه نميتونم. بايد بيام ببينمت. دلم تو رو ميخواد" و من چشم انتظاري بودم كه انتظارش به سر نيومد. چطور بود كه اينقدر سريع روحم با تو آميخته شده بود نميدونم كه هر زمان دلتنگ ميشدي حس ميكردم و اينقدر خودمو فدات ميكردم و قربون صدقه ات ميرفتم تا شايد كمي از دلتنگيات كم بشه و چرا نفهميدم كه اين دلتنگيا مال من نيست؟ ... چه سورپريزايي كه واسه ديدنت داشتمو و چه ساده رهام كردي رفتي پي يار ديگه ... چه ابله بودم كه ديدم و باور نكردم و چه بيرحم بودي كه اطمينان ميدادي اين ارتباط فقط و فقط حل يه مشكل دوستانه است. و روزي فهميدم كه بارها و بارها لمس كرده بودم ديگه مال نيستي و خرد شده بودم كه چرا؟ ...