شده هيچ

تا بي هيچ پرسشي

با امروز باشي

        و با من         - بي‌ديروز يا به فكر فردا -

براي چه بايد

در انتظار رويش سبزه‌ها باشم هميشه       - و حتّي به فكر بهار -

براي چه امروزِ سراسر سپيدِ سردِ لرزه بر اندامِ پر درد را به لذّتي

  - حتّي كوتاه -

                  نچشم در حضور تو

كه شايد فردا     - زبانم لال -

        بي‌حضور تو خوش باشم كنار بهار و سبزه‌هاي نوروز؟!

چرا اگر ياد ياري هست

        هم امروز نباشد

براي چه هر روز و هميشه

        در فكر خود بسازم تصويري از ذهن يار و ياد بهار

                  و ... هِي هِي هِي تكرارِ اي كاش و اي كاش و اي كاش!

چرا ياد نگرفته باشم

        دوست داشته باشم اين لحظه و حال را

و بارها شنيده‌ باشم از خود:

           بي‌ديروز و بي‌نگاه فردا

                    با امروز نميتوانم بود

كاشكي، كاشكي نبود اين همه كار و بار و تكرار

اي كاش - هميشه فقط امروز بود -

          يك لحظه آرامش بود و ...

                    بوسه‌اي كوچك از لبهاي يار

                           نه اين همه بار

                                كه فقط

                                                يك بار!

وقتی چاره ای نیست، همه چيز خوب است ...