|
باورتون میشه؟! روز جمعه اولين قلهء زندگيمو فتح كردم با بچه هاي باشگاهمون. اولش خيلي خوب بود و پر از انرژي بودم اما وقتي به بند يخچال رسيديم و مجبور بوديم ۶ ساعت رو تو برف صعود كنيم اونم با يه شيب خيلي زياد، مثل خر تو گِل موندم. آخه نه اينكه زانوهام از قبل بشدت درد ميكرد و تا همون جايي هم كه بالا رفته بودم با بدبختي رفته بودم وقتي او شيب تند با اونهمه برف رو كه ديدم نفسم بند اومد. خدائيش هم گروهي هاي خوبي داشتم. خيلي كمك كردند. يكيشون مثل شمر بالا سرم بود. تا نفسم بند ميومد قد علم ميكرد كه يالا، برو بالا. انگار سوار ... جاتون خالي. بالاخره قلهء مهرچال رو با ارتفاع ۳۹۲۷ متر صعود كردم و ديشب تو باشگاه از مدير و سرپرستمون جايزه گرفتم. اين جمعه ميرم براي فتح قلهء كاسونك ... ميدونين چند تا از اين كوهها رو رد كرديم تا به قله برسيم. زير اين برف رودخونه است. مجبور بوديم ازدره بريم بالا تا زودتر برسيم. اينجا ديگه جونم گرفته شد مجبور شدم از زانوبند بچه ها استفاده كنم. كوه زيباي دماوند كه از قله ديده ميشد. + نوشته شده در چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1387 8:6 توسط یه بوس کوچولو |
|