روز پنجشنبه سومین قله هم فتح شد. قلهء گرگ با ارتفاع ۳۵۹۵ متر. نمیدونم چرا وقتی اون بالا رسیدم، تو اون سرمايي كه حتي فرصت نميكردي به خودت فكر كني،‌ بي اختيار ياد تيتا (مثل آب براي شكلات) افتادم. شايد به خاطر اسم گرگ بود. فكر كردم كاش اونم همراهمون بود. نميدونين وقتي براي اولين بار تو ارتفاع ۳۴۰۰ متري ميخوابي چه لذتي داره. مدت سه ساعت طول كشيد تا ضربان قلبم تنظيم شد و انگشتام گرم شدند. اما جالبتر اين بود كه تا صبح حتي يك ثانيه هم نخوابيدم. وقتي باد با اون شدت به چادر مي كوبيد بقدري وحشتناك بود كه فكر مي كردم كوه داره رو سرم آوار ميشه. نميدونين وقتي صبح زيپ چادر رو پايين مي كشي و دونه هاي برف ميخورن تو صورتت چه حالي داره. وقتي داري از كوه پايين مياي و باد با تمام قدرتش بهت مي كوبه و تو به خاطر پايين پرت نشدن مجبوري هر دو باطوم رو تو زمين بكوبي و مثل ستون بايستي چه قدرتي بهت ميده. وقتي از يه كوه خشك به جنگل ميرسي و مدت ۵:۳۰ تو جنگل پياده روي مي كني و هر چي چشم ميندازي تمومي نداره، اونوقت فكر مي كني انگار آخر دنياست و چقدر بايد صبور باشي و تحملت بالا كه بتوني با آرامش راه رو به پايان برسوني؛ چقدر تو روحيه ات تأثير ميزاره. نميدونين وقتي تو جنگل به اون زيبايي هستي و از اون بالا مه ته جنگل رو مي بيني و وقتي پايين ميرسي ذرات مه صورتت رو خيس مي كنه چه حسرتي داره كه چرا تا چند ساعت ديگه همه اينا تموم ميشه و دوباره بايد به اون دنياي كوفتي اي برگردم كه توش پر از جنگ اعصاب و درد و جنگه. ميدونين اعتياد به كوه چقدر دردآوره؟ به خصوص وقتي عاشق طبيعت باشي. ميدونم همين روزا هر چيزي رو كه بخوام به چنگ ميارم. من اين قدرت رو دارم. من اين تصوير ذهني رو دارم و هيچ چيز، هيچ چيز نميتونه مانع از كاريكه ميخوام بكنم بشه.